Op het christelijk lyceum kende niemand mijn geheim waarachter angsten zich verborgen, behalve dan de dominee die godsdienst onderwees en bovendien in het gevang mijn foute vader – streng bewaakt door goede Nederlanders – het Neêrlands evangelie bracht. Eens, toen ik met mijn snelle tong, door haat en afkeer scherp geslepen, deze zeer gereformeerde heer niet welgevallig was, vroeg mij zijn rode dikke kop of ik nog wist op welke wijze ik tot de school werd toegelaten. Ik zei toen aarzelend: ‘Ja, dominee’, waarop hij tergend vroeg ‘Zo, hoe dan wel?’. ‘Door uw voorspraak dominee’, hoorde ik mij zeggen. En de klas vol goede adders stolde stil, ik zocht een handgranaat of roestig mes om al die bekken boven bloesjes, hemd en vest met mijn giftig bloed en ingewanden te besmeuren in een laatste les, doch deed zoals het past gewoon mijn best.
Opgenomen in de bundel Lijn 25 uitgegeven door Opwenteling Eindhoven 1993
