Na de Spoorwegstaking van 17 september 1944 moesten veel NS-personeelsleden onderduiken, ook in Twente. De NS-directie zorgde ervoor dat mijn vader ieder week ƒ 6.000,00 kreeg, die hij samen met mijn moeder en anderen verdeelde en in 900 bruine zakjes stopte. Vervolgens werden deze zakjes vanuit Hengelo door 56 koeriers te voet of op de fiets bezorgd bij de gezinnen door heel Twente.
De zakjes waren verstopt onder allerlei spulletjes zoals aardappels, turf, kranten etc. Mijn moeder mocht op kantoor – ze was secretaresse bij Stork – op de zwarte typemachine met carbon en doorslagen de financiële administratie hiervan bijhouden. Het was een donkere, spannende tijd, die duurde tot aan de bevrijding 5 mei 1945. Toen kon de eindbalans worden opgemaakt en er moest financiële verantwoording afgelegd worden aan de directie van de NS.
Gefeest werd er niet, daarvoor was de druk te groot geweest en er waren teveel dierbaren verloren. Bovendien: er moest gespaard worden voor het huwelijk van mijn vader en mijn moeder.
