December vorig jaar hoorde ik aan het eind van een radioprogramma het "Open Archief " noemen. Daar zouden kinderen van "foute" ouders hun verhaal kunnen vertellen. Ik was kind van een foute moeder. Ik had de verhalen klaar liggen en na overleg met man en zoon besloot ik onder het pseudoniem Aafje Spits het aan de openbaarheid prijs te geven - Het zou door dat pseudoniem tot een kleine kring beperkt blijven nietwaar! Na een paar weken kreeg ik via het Open Archief een e-mail van de researcher van de NPS dat ze interesse hadden in mijn verhalen voor een documentaire over de oorlog . Hierin zouden kinderen van foute ouders aan het woord komen. Na weer overleg met man en zoon besloot ik het te doen, wel beseffend dat, ondanks het pseudoniem, het wel voor een grote groep aan het licht zou komen dat mijn moeder fout was geweest in de oorlog. De kennismaking achtereenvolgens met researcher, regisseur verliep plezierig, het interview met Rob Trip werd met camera vastgelegd en met toezegging dat ik bericht zou ontvangen wanneer het zou worden uitgezonden, was dit voorlopig einde verhaal.
Een half jaar later hoorde ik op de radio een columniste en een radioverslaggeefster verklaren dat ze niet graagop de TV geïnterviewd wilden worden, want hoeveel mensen zouden hun dan niet kunnen zien met alle mogelijk commentaar. Nee bij de radio zat je goed. En opeens ging bij mij ook een belletje rinkelen: hoeveel mensen keken wel niet naar zo'n documentaire - 100.000 of misschien wel 200.000 en dat met mijn verhaal. Ik ging met andere ogen naar de ondertussen begonnen serie te kijken. De 8:e aflevering, waarin ik aan het woord kwam, naderde. Ik herinnerde me wat ik allemaal gezegd had, vertelde het aan deze en gene. Er was veel bijval, moedig dat ik het gedaan had en uiteindelijk legde ik het naast me neer - laat ze maar kijken, goed dat dit verhaal ook eens verteld werd. De uitzending kwam, lang niet alles wat opgenomen was werd ook uitgezonden, maar toch. De essentie was wel overgekomen. Hoe een 12-jarige gedurende die bezettingsjaren worstelde met de uitspraken van de koningin: voor landverraders zal geen plaats zijn in het bevrijde Nederland en Bijltjesdag, wat zou er met mijn moedergebeuren.
De volgende dag heb ik mijn zoon gevraagd of hij de kijkcijfers ergens kon vinden: het waren er 1.059.000 ! Ik was blij dat ik dit gedaan had.
De fragmenten uit de documentaire W.O.II die niet uitgezonden werden kunnen bekeken worden op www.deoorlog.nps.nl/
