Best lastig voor een kind, zoals ik ondervond toen ik als 6- of 7-jarige vredig zat te schommelen in de achtertuin onder het zingen van ‘Ici Londres’ en plotseling naar binnen werd gesleurd.
Links en rechts van ons woonden namelijk NSB’ers, die niet mochten weten dat mijn vader zijn radio onder de vloer verstopt had en elke dag op zijn buik lag te luisteren naar het nieuws.
Tot grote vreugde van ons, kinderen, kozen de Amerikanen onze straat uit om hun tenten op te slaan. De grootste attractie was de veldkeuken op de hoek, waar zich 's avonds een lange rij kinderen met pannetjes opstelde om de restjes van de warme maaltijd te halen. Ook kregen we vaak lekkers. Nooit zal ik die dikke brokken chocola vergeten!
Overigens was de winter '44-'45 niet zo'n feest. Er was vaak luchtalarm, vooral 's nachts als de geallieerde vliegtuigen over kwamen met hun bommen voor het naburige Aken, die nogal eens te vroeg vielen en wel op Heerlen en Kerkrade. Mijn ouders besloten daarom met het hele gezin (zes kinderen) in de kelder te gaan slapen. Boven, in onze bedden, lagen Amerikaanse officieren, blij na al die maanden weer eens in een lekker bed te slapen. Het risico namen ze voor lief: ze hadden wel voor hetere vuren gestaan!
We hadden veel aanloop van bevrijders die 's avonds wat gezelligheid kwamen halen. Een van hen was zo ontsteld over onze armzalige kleding dat hij zijn verloofde in New York aanspoorde om een en ander in te zamelen. In totaal kwamen er tot ver na de oorlog -er was nog jarenlang niets te krijgen- 99 pakketten! Dit tot grote vreugde van mijn moeder en mijn twee tienerzusjes die wel eens wat leuks wilden aantrekken.
In het voorjaar van 1945 wisten we dat de bevrijding van Nederland op handen was. Maar dat mijn negende verjaardag, 5 mei 1945, de dag zou worden, dat was een grote verrassing!
